Cleese's wonders...

Singer Leonard Cohen Caught Up in Israeli-Palestinian Rift

By Howard Schneider, Washington Post Foreign Service, September 24, 2009

Singer-poet Leonard Cohen's first concerts for Israelis weren't in Israel. They were for troops in the then-occupied Sinai Peninsula of Egypt, part of a morale-boosting tour that the Montreal native gave during the 1973 Yom Kippur War.

Thirty-six years later, for what has been billed as the Concert for Reconciliation, Tolerance and Peace, the 75-year-old grandfather of angst-pop is again embroiled in the Arab-Israeli conflict. This time he is the target of a boycott campaign that aims to discourage artists, singers, writers and others from performing or touring in Israel.

As he went onstage Thursday night in a 45,000-seat soccer stadium near Tel Aviv, it was to accusations that he had betrayed his humanist and Buddhist principles to "a kind of validation" of Israel's occupation of the West Bank, said Shir Hever, an economist and activist with the Alternative Information Center, a group opposed to Israel's policies toward Palestinians.

Though proceeds of the show already were intended for a Palestinian-Israeli reconciliation fund started for the occasion by Cohen, the singer also decided over the summer to balance the schedule with a much smaller companion concert in the West Bank city of Ramallah. "He was mindful of the conflict" when he decided to perform here after a long absence, said manager Roger Kory. The Ramallah concert came under fire as a "pity performance" and was canceled.

"Idiotic" said Ron Pundak, an Israeli negotiator at the Oslo peace talks in the 1990s and a board member of the fund Cohen established. At a reception before the concert, members of the mainstream Israeli peace movement criticized what they regard as fringe groups trying to undercut cooperation between Israelis and Palestinians.

But it was Cohen who "missed the point," Hever said. "Palestinians don't want appeasement, they want recognition of their rights." Israelis "point out the willingness of people like Madonna and Leonard Cohen to give shows as a sign that Israel is normal, like a European country. It evades responsibility."

"I had no idea it would be so difficult to do something simple and good," Kory said on the eve of the concert. The charity benefiting from the show was designed around Cohen's desire to help Palestinians and Israelis who have lost family members in the conflict and are working toward reconciliation -- the type of "transcendence," Kory said, that Cohen often talks about in his songs and poetry.

Boycotts are nothing new in Israel. The Arab League has had one in place for decades and even countries such as Egypt and Jordan, which have made peace with their neighbor, have been reluctant partners. The absence of war on those borders has not translated into the type of "normalization" that President Obama is trying to advocate for the region.

But a scattered collection of grass-roots boycott efforts, organized here and abroad by Israelis, Palestinians and others, have scored enough recent successes that it has registered with Israeli businesses and politicians. Those activists, for example, have pushed Europeans to enforce restrictions against supporting West Bank settlements. Alongside a recent United Nations Human Rights Council report on last winter's war in the Gaza Strip, Israeli officials have stepped up diplomatic and other efforts to push back against what they see as a challenge to the country's standing around the world.

In the aftermath of the Gaza War, a survey by the Manufacturers Association of Israel found that some 20 percent of its members said their business had been affected by overseas efforts to boycott Israeli products. Norway recently ordered a government-held investment fund to sell about $5 million of stock in Israeli high-tech company Elbit Systems because the firm has supplied surveillance equipment for the security barrier running around and through the West Bank. A college located in the West Bank city of Ariel was kicked out of a solar architecture competition in Spain.

Cohen was, by the standards of such things, a significant target. A Jew but not an Israeli, his body of work is more deeply philosophical and his outlook more universalist than that of, say, Madonna, who blithely wrapped herself in the Star of David flag during her recent concerts here, dined with top Israeli politicians, and kept the profits as well. Her shows over the summer, along with recent appearances by artists including Depeche Mode and Lady Gaga have added to the sense that Israel has become a more regular part of the world concert scene.

But Cohen has a special place, and Kory said the politics surrounding his show here registered deeply and almost forced a cancellation.

The singer is a bit of a national obsession. The counterculture favorite "First We Take Manhattan" and renditions of the anthemic "Hallelujah" are radio staples. Despite the controversy, Cohen's concert Thursday, which was part of an extensive world tour, sold out quickly.

There is no doubt, Kory said, that Cohen's Jewish heritage and connection with Israel have influenced his work, but his decision to perform is meant to send a broader message of its own.

"How can you boycott a good heart like Leonard Cohen?" said Ali Abu Awwad, a West Bank resident whose brother was killed by Israeli forces and who now works on reconciliation efforts. "We have loss and pain but still believe in peace and reconciliation. We come without labels to talk in one voice. It's not our destiny to keep dying."

QuoTE of THe DAY

"Of all tyrannies, a tyranny sincerely exercised for the good of its victims may be the most oppressive. It would be better to live under robber barons than under omnipotent moral busybodies. The robber baron's cruelty may sometimes sleep, his cupidity may at some point be satiated; but those who torment us for our own good, torment us without end, for they do so with the approval of their own conscience."

C.S. Lewis (1948) God in the Dock

News from Ezra Nawi

The letter I received from Jewish Voice for Peace...

Dear Aysem,

As we celebrated Rosh Hashanah, the Jewish New Year, many of us wondered what the new year would hold for Ezra Nawi. A judge was expected to render her sentence on his case on Monday, the first day after the holiday.

Faced with over 20,000 of your signatures, Judge Eilata Ziskind decided to postpone the sentencing.

A few days before her ruling, the judge got another call to conscience. Boaz Okun, a prominent judge and legal authority in Israel, published an op-ed in an Israeli daily, stating that Ezra deserved 'defense from justice':

The penal code allows the canceling of a guilty verdict against a criminal if the crime committed shrinks vis-a-vis the arbitrary behavior of the state. This is called 'defense from justice.' (1)

Ezra Nawi's sole crime was trying to stop a military bulldozer from destroying the homes of Palestinian Bedouins in the South Hebron region.

Mr. Okun quoted from the hearing proceedings, where Yehudit Karp, a former Israel Attorney General, stated in reference to Ezra Nawi:

Those people that break the law in order to save others and to defend human rights are the ones that get written on golden pages.

But Ezra's troubles are not over yet.

The judge has offered him an impossible "deal." She is willing to reduce his expected sentence from jail time to community service, but only if Ezra waives any further appeals--in fact acknowledging that he is guilty without any way to exonerate himself.

This is far from a golden page, far from a defense from justice.

The letter goes on, but this is the end of the news I received re: Ezra. I will keep you posted on this...

reflections...

David Crocker notes that “development ethics starts from judgements about what Dewey would call a ‘problematic situation’: many people throughout the world undeservedly and needlessly suffer or die.” I agree with Crocker on this statement, although I do not share the judgement. I find it difficult to judge whose suffering and death is undeserved or needless, as much as whose life is undeserved or needless. To find others’ lives, suffering, and death undeserved or needless seems beyond my comprehension to me. Nonetheless, development ethicists do not feel that way and they assume a certain position on the matter. If other people live and die under the poverty line suggested by the World Bank, they regard it not only as suffering but also as undeserved and needless. I wonder how they would feel if their lives were regarded as such by the very people they think this about. They certainly do not pass value judgements on, or are not worried about saving e.g. Donald Trump from his undeserved and needless life.

The situation is problematic indeed... It is not so much the fact that one group of people pass such value judgements on another (that’s been the case throughout history), nor is it that they built it into a certain ethics (remember the religious wars), nor is it that they have the power to influence the situation (as it has always been the case). The problem is that, several developmental economists from the South assume the role of a Southern intellectual, who can speak in the name of others who live below the poverty line, while they have been educated in Ivy League Colleges and live abroad.

Word of the DAy

This word comes from Laodicea, an ancient city in central Asia Minor in Phrygia (Frigya in Turkish)

Laodicean

\lay-ah-duh-SEE-un\ adjective

lukewarm or indifferent in religion or politics

Etymology: from the reproach to the church of the Laodiceans in Rev 3:15–16

Example sentence
Evan lamented the Laodicean attitude of his fellow citizens, as evidenced by the low voter turnout on Election Day.

Did you know?
English speakers owe the word "Laodicean" to Chapter 3, verses 15 and 16 of the Book of Revelation, in which the church of Laodicea is admonished for being "neither cold nor hot, . . . neither one nor the other, but just lukewarm" in its devotion. By 1633, the name of that tepid biblical church had become a general term for any half-hearted or irresolute follower of a religious faith. Since then, the word’s use has broadened to cover flimsy political devotion as well. For example, in comparing U.S. presidents, journalist Samuel Hopkins Adams compared "the fiery and aggressive [Theodore] Roosevelt" to "the timorous Laodicean [Warren] Harding."

Quotes of the DAY (one for the west and one for the east...)

No tyranny is so irksome as petty tyranny: the officious demands of policemen, government clerks, and electromechanical gadgets.
- Edward Abbey

There are two ways to slide easily through life; to believe everything or to doubt everything. Both ways save us from thinking.
- Alfred Korzybski

Debt of the World...

If you cannot view this frame properly, click here.

An entertaining tool to remind ourselves that it is not how much you borrow, but who you borrow from that makes the difference...

Copyright © The Economist Newspaper Limited 2009. All rights reserved.

ece temelkuran'dan...

12 Eylül darbesinin idam ettiği ve 25 yıl boyunca mezarı bulunamayan Veysel Güney üzerine Ethem Dinçer’in 6.9. 2009 tarihinde Radikal-2’de yayımlanmış ‘Beni hatırladın mı general?’ yazısına devam olarak...

Bana bak general! Yüzüme iyi bak! Çünkü general, benim çocuğum da bana benzeyecek. Aklında tut yüzümü.

Aklında tut, çünkü general, er ya da geç senin torunun, benim çocuklarımdan özür dileyecek. Sen torununa hesabını vermediğin cinayetleri miras bırakıyorsun.

Torunun senin gibi olmayacak general. Ama benim çocuğum aynı bana benzeyecek.

Torunun general...
Senin torunun general, senin yaptıklarını benim yazdıklarımdan öğrenecek. Alman çocuklar Yahudilerden nasıl özür diliyorsa her gün, şimdi, senin torunun da, hiç işlemediği günahlar için, benim çocuklarımdan özür dileyecek.

Bana iyi bak general! Sen bu memleketin ümüğüne çöktüğünde ben sekiz yaşındaydım. Bir sabaha karşı annem ağladı. Babamın yüzü ihtiyarlamıştı o sabah. Ben böyle bildim senin ne mal olduğunu. Ben o sabahı unutmam general. Kitaplar okudum, hikâyeler dinledim.

Sen, suçlarınla başka bir ülke, günahlarınla başka bir insan yaratmak istedin. Ama bak işte, ben olmadım. Ben general, sana karşı kazanılmış bir zaferim. İşte burada yazıyorum. Bana iyi bak general! Çünkü bu memlekette benden çok var.

Zalimleri hecele...
Bana bak general! Sen darağaçlarını kurduğunda ve Kürtleri Diyarbakır Cezaevi’nde ‘Co’ adlı bir ite selam durdurduğunda ben, dokuz yaşındaydım. Sen yazdırmadın, konuşturmadın, senin gibilere memleketi suspus selam durdurdun, unutturdun. Ama şu işe bak ki general, ezberden sayabilirim hepinizin adını, soyadını. Bana iyi bak general! Çünkü benim çocuğum da bana benzeyecek. Tıpkı benim gibi olacak o da; okumayı zalimlerin adlarını heceleyerek sökecek.

Böyle bir ülke...
Söylesene general, ben niye Commer’in ismini biliyorum? Co’yu neden bilmeliyim ben? Kaç kadına copla tecavüz edildiğini, insanların foseptik çukurlarında bekletildiğini, Mamak’ta başlarından aşağıya boşaltılan suyla ayakları buzlu zemine yapışmasın diye zıplayan çıplak adamları niye bilmeliyim?

Bi’ deyiversene general, babasının çocuğuna tecavüze zorlandığını niye öğrenmeliydim? İdam sehpalarında adamların kendi taburelerine tekme attığı niye rüyama girmeliydi daha 16 yaşımdayken? Erdal Eren’in yüzü niye aklına kazınsın bir çocuğun daha 10 yaşında? Bütün bunlar olmamış gibi yapan bir ülkede yalan söylememeyi öğrenerek nasıl büyür bir çocuk bilir misin general? Nasıl okur, nasıl gazeteci olur?

‘Hayır duam’
Ben sekiz yaşındaydım ve sen gelip bana böyle bir hayat verdin, böyle bir ülke, böyle insanlar. Zalimlerin isimlerini unutmamam gereken bir ömür verdin. General, sen beni, çocuklarıma bunları öğretmeye mecbur ettin.
Bana bak general! İyi bak general. Adımı ezberle. İyi bak general. Çünkü benim çocuğum da bana benzeyecek.

quotE of the dAY

I simply love it, when my favourite authors write about one another's work...

"Our new pessimism no longer depends on a deity to wipe out this wicked world. Since the Manhattan Project, we have learned how to do it ourselves."

Jeanette Winterson,
Strange New World, September 17, 2009 NY Times Online (on Margaret Atwood's new novel the year of the flood)

Artik silahlanmayi biraksak....

Silahlanmanın En Büyük Müşterisi Yine Türkiye Olacak!
Yazan: Koray Doğan Urbarlı Yesil gazete 12 Eylul 2009

Amerika Birleşik Devletleri ve Türkiye arasında gerçekleşmesi beklenen füze satışının 7,8 milyar dolar tutarında olması bekleniyor. Pentagon’un Savunma Güvenliği İşbirliği Ajansı’ndan yapılan açıklamada satışın 13 Patriot ateşleme ünitesi ve 72 PAC–3 füzesini kapsadığı belirtildi. 7,8 milyar dolarlık bir kaynağın Türkiye’nin yeniden yapılandırılması ve krizden etkilenen insanlara iş kaynağı olarak aktarılması ile ABD’nin savaş endüstrisinin tekrar canlandırılması arasındaki seçimin ikinciden yana yapıldığı görülüyor.

Satışın gerçekleşmesi halinde bu satış ABD’nin tek hamlede yaptığı en büyük devletlerarası silah satışlarından biri olacak. Bu satış sonunda da Türkiye ABD’nin silah ihracatındaki en büyük müşteri konumuna geri dönecek.

Basin Aciklamasi -Yesiller Partisi

Türkiye’de Bir Hayalet Dolaşıyor: 12 Eylül Bugün Buradadır!

Bugün 12 Eylül 2009. 12 Eylül askeri darbesinin üzerinden 29 yıl geçti ama bu ülkenin üzerinden geçen tankların izleri hiç silinmedi. Silinemez, çünkü tanklar hiç durmadı.

Bugün, 12 Eylül 2009’da ordu hala tanklarını bu ülkenin insanlarının üzerine sürüyor. 25 yıldır kanayan yaralarımıza merhem bulmaya çalışırken, ordu halen doğuda ve güneydoğuda askeri operasyonlarını sürdürmeye devam ediyor.

Siyasi irade barışa yönelik bir açılım çabasında iken, bizim vergilerimizle finanse edilen Genel Kurmay Başkanlığı operasyonları sürdüreceklerini söyleme yetkisini kimden alıyor?

Biz artık ölmekten, öldürmekten, şanlı, şansız cenaze törenlerinden bıktık! Biz artık askeri vesayetle yönetilen bir ülkede yaşamak istemediğimizi çok iyi biliyoruz. Biz artık gerçekten demokratik bir ülkede eşit ve özgür vatandaşlar olarak barış içinde yaşamak istiyoruz.

Militarizmin şanlı, epik, kanlı masallarına artık karnımız tok!

Biz artık ülkede hüküm süren askeri vesayetle hesaplaşmak istiyoruz!

Barış sürecini baltalayan operasyonların derhal durmasını, ordunun bu ülkenin ve bu ülkede yaşayan insanların kaderi üzerindeki keyfi yetkilerinin hemen sona erdirilmesini istiyoruz!

12 Eylül Darbecileri ile hesaplaşmak istiyoruz!

Bir milyona yakın insanı gözaltına alarak soruşturmadan geçiren, yüz binlercesine işkence yaparak pek çok ölüme neden olan, 450 bin kişiyi fişleyen, üniversitelerdeki nitelikli demokrat kadroların bütün yasal haklarını gasp ederek uzaklaştıran, ülkenin kıt kaynaklarını savaşa ve militarizme harcayarak halkı yoksullaştıran ve bu ülkenin geleceğinde umut olabilecek üretken bir kuşağı açık şiddet ve baskıyla yok eden, zorla kabul ettirdikleri anayasanın geçici 15.i maddesiyle kendilerini güvenceye alan başta Kenan Evren olmak üzere tüm12 Eylül cuntacılarının, gerekli yasal düzenlemeler yapılarak adalet önünde derhal hesap vermelerini istiyoruz!

Biz artık güneşli bir ülkenin mutlu insanları olmak istiyoruz!

Bilge Contepe
Yeşiller Partisi Eş Sözcüsü

...

source: stefanbruggemann.com

the WWF ad that made an impression....

Hasankeyft'te son skandal

Ilusu Barajı'nın altında kalacak olan tarihi eserler için önce 'Gerekirse taşınacaklar' denilmişti. Ancak bu eserlerin 'Zaten tahrip olmuşlar' gerekçesiyle su altında bırakılacağı itiraf edildi

Radikal 6/09/2009

“İnşaatına ekim-kasım gibi başlanır” denilen Ilısu Barajı’nda şok bir gelişme daha yaşandı. Hasankeyf topraklarına yayılan tarihi eserlerin yüzde 60-70’inin “Zaten tahrip olmuş eserler” denilerek sular altında bırakılmak istendiği ortaya çıktı.
Konu CHP Gaziantep milletvekili Yaşar Ağyüz’ün verdiği bir soru önergesiyle gündeme geldi. Ağyüz, önergesinde, “Ömrü 40-50 yıllık baraj için Hasankeyf’i feda etmemeyi düşünüyor musunuz?” ve “Ilısu Barajı’nın yapımına bu nedenlerle karşı çıkanları, ‘Türkiye’yi sevmeyen, bölge insanının kalkınmasını istemeyenler’ olarak suçlamanız devlet ciddiyetinizle bağdaşıyor mu?” diye sordu.
Çevre ve Orman Bakanlığı’ndan gelen cevapta, Ilısu Barajı’nın bir zaruret olduğu belirtilerek, barajın iş imkânı ve geçim kaynağı getireceği vurgulandı. Sular altında kalacak yapılarla ilgili de şu ifadeler kullanıldı: “Hasankeyf’teki en mühim tarihi ve kültür varlıklarına sahip olan ‘Yukarışehir’ suları altında kalmayacaktır. Sular altında sadece bir takım tahrip olmuş yapıların bulunduğu ‘Aşağışehir’ kalacaktır.”
Çevre Bakanlığı’nın yanıtı İTÜ öğretim görevlisi Prof. Dr. Zeynep Ahunbay’ı şoke etti: “Aşağı Hasankeyf demek, Hasankeyf’in en az yüzde 60-70’i demek. Birçok tarihi eser burada bulunuyor. Tahrip olmuş yapılar da olabilirler ancak bu eserler suya bırakılmayacak kadar değerlidir. Kale’nin aşağısında kalan tüm eserler Aşağı Hasankeyf’e giriyor.”
Hasankeyf’i Yaşatma Girişimi sözcüsü Diren Özkan’a göre ise tarihi eserleri ‘tahrip olmuş’ diye tanımlamanın bir anlamı yok:
“Eserlerin taşınacağı söyleniyordu. Ancak bu eserlerin taşınamayacağı anlaşılınca ‘harap olmuş’ şeklinde açıklamalar yapılıyor. Önemli olan eserlerin restore edilmesidir. Zaten kazılarda çıkan eserler de tahrip bir şekilde çıkıyor. O zaman hiç kazı yapılmasın ve eserler gün yüzüne çıkmasın.”
Doğa Derneği Proje Koordinatörü Erkut Ertük de, bu yapıların ‘tahrip olmuş eser değil, tarihi eser’ olduğunu, mutlaka restore edilerek yerinde korunmanın sağlanması gerektiğini belirtti.
Ilısı Barajı’nın temeli yaklaşık üç yıl önce Başbakan Recep Tayyip Erdoğan tarafından atıldı. İnşaata kredi sağlayan uluslararası konsorsiyum bölge halkının iskânı, tarihi eserlerin korunması ve çevre varlıklarının tespit edilip korunması konusunda 153 kriter öne sürmüştü. Bu kriterler yerine getirilmediği için yabancı ülkelerin baraja vermeyi taahhüt ettiği kredi desteiği çekildi. Çevre Bakanı Veysel Eroğlu geçtiğimz günlerde “Ilısu”yu kendi imkânlarımzla yaparız, İnşaat ekim-kasım gibi başlar” dedi.

Ilısu Barajı yapılırsa Türkiye nelere veda edecek?
* Mardinike Sahil Sarayı Harabesi
* Zeynel Bey Türbesi ve etrafındaki harabeler
* İmam Abdullah
* Kasımiye semti ve içerdiği harabeler
* Köprübaşı’ndan kaleye giden sokağın nehir tarafı sahil surlarıyla karışık dükkanlar
* Tarihi köprü ucunun bu sokağa birleştiği yerde eski şehir kapısı kalıntıları
* Süryani mahallesi ve rahip evi
* El Rızk Camii
* Kilise harabesi
* Sultan Süleyman Camii
* Avlusundaki sondajda kalkolitik seramikler bulunan Koç Camii
* Han ve Arasta; hana bitişik küçük mescit ve türbesi
* Kaldırımlı, kanallı sokak ve dükkânlar
* Kızlar Camii l Kızlar Camii güneybatısında 1. semt külliyesi: Cami, türbe ve dükkânlar
* Kızlar Camii batısında yamaçta setler hâlinde kurulu, tepede mağara ve inşaatın kaynaştığı mâlikâne veya dergâh kalıntıları
* Bunların kuzeyinde, revaklı avlusu olan 2. semt külliyesi
* Seramik fırınları ve atölyeleri bölgesi
* Güneybatıdaki konak ve çevre dokusu kalıntıları
* Karşı Yaka (Kuzeybatı/Batman tarafı)
* Mardinike ve kazı evi karşısına düşen büyük mağara - kilise
* Hamam
* Kale eteğinde, kanyon içinde (Uzundere yolu) kilise ve hücreleri mağaralar olan manastır
Yukarı Şehir’de olmasına rağmen su altında kalacak yapılarsa şöyle:
Kale’nin orta kapısı. Büyük Saray’ın güneydoğusunda, geç devir mezarlığının altındaki muazzam höyük. Bu höyük asıl sarayın çoğu bölümlerini barındırıyor. Roma saray kalesi üzerine ve içine oturuyor. Bunun doğuya (kasabaya) bakan yanında, altta Roma blok taşları, üstte Artuklu blok taşlarıyla örülü muazzam bir cephe duvarı ve ortasında büyük bir giriş bulunuyor. Baraj sularının Küçük Saray tabanına kadar yükselmesi ve kalenin üzerine oturduğu kayanın üçte ikisinin sular altında kalması öngörülüyor. Büyük bir bölümü suya battığında kireçtaşı kaya kütlesinin çözülmesi hızlanacak ve üstündekilerin dağılarak yok olması ihtimali yükselecek.

Dutch move into fast lane with 'bicycle highways'

31/08/2009 Radio Netherlands / Expatica
The Netherlands plans to invest EUR 25 million to build more bicycle highways and increase bicycle usage among commuters, announced the ministry of traffic and waterways Monday.

The plan is part of a government initiative to promote bicycle use, especially among those who commute to work everyday by car.

“Cycling is a practical, healthy and good for the environment,” deputy transport minister Tineke Huizinga wrote in a letter to the lower house of parliament.

Bicycle highways are broad cycling paths without intersections which allow cyclists to quickly cover long distances. The ministry plans to double the number of such highways in the Netherlands over the cabinet period.

At present, the Netherlands has five bicycle highways, including two connecting Amsterdam with Utrecht and Breda with Etten-Leur. There are currently plans for a bicycle highway connecting The Hague with Leiden and Arnhem with Nijmegen.

Municipalities and provinces are invited to submit plans to the ministry for more bicycle highways in their region.

In addition to bicycle highways, the government has planned other measures to increase cycle use.

By 2013, the ministry hopes 100,000 additional bicycle parking places will be added around train, tram and bus stations. At least 20 municipalities will co-operate with the ministry in removing discarded bicycles from bicycle stalls, which will free up existing spaces.

The various measures and projects are in close collaboration with established players in the cycling field including bicycle industry representatives and civil societies, said the traffic ministry in a press release.

Argentina decriminalises use of cannabis

The Supreme Court in Buenos Aires has ruled that the possession of small amounts of cannabis is allowed in Argentina. The court concluded it is unconstitutional to prosecute people for the private use of the drug.

As a result, the ruling overturns a case from 2006 in which five people were sentenced to prison for the possession of a few joints. The Argentinian government had asked the court to review the case. The government wants to channel money into investigating the drug trade rather than prosecuting users.

After Colombia and Mexico, Argentina is the third South American country to decriminalise the possession of small amounts of drugs. Brazil and Ecuador are also considering the partial legalisation of drugs use.

freedom of expression, you say...

August 19, 2009 swissinfo
Tariq Ramadan sacked over Iran TV connections
Islamic scholar Tariq Ramadan has been fired from his position at a Netherlands university over connections to an Iranian-funded television channel.
In a statement, the municipality of Rotterdam and the Erasmus University Rotterdam said that the Swiss-born theologian's hosting of a programme on Iran's Press TV was "irreconcilable" with his position as a guest professor.
"Although there is no doubt at all concerning Dr Ramadan's personal dedication, both boards found this indirect relationship with a repressive regime, or even the impression of being associated with it, not acceptable," the university wrote.
It said Ramadan should have "immediately and unambiguously" ended its relationship with the channel but noted it was happy with his work.
Ramadan, who will chair an Islamic studies department at Oxford University at the beginning of September, also lost his position as an advisor on integration with the city of Rotterdam.

21 August 2009 RNW
Oxford won't fire Rotterdam's rejected advisor
Oxford University says it sees no reason to break off ties with Islamologist Tariq Ramadan, who was fired earlier this week as a community advisor by the city of Rotterdam.

The city government said his work as a presenter of a state-sponsored programme on Iranian television was incompatible with his duties in Rotterdam.

Mr Ramadan is a professor of Contemporary Islam Studies at Oxford, a post which he has held for the past four years. The British university said in a statement that freedom of expression is a fundamental right. Yet the university adds that it disagrees with Mr Ramadan's views.

The Swiss-Egyptian islamologist also lost his job as a visiting professor at Rotterdam's Erasmus University. Mr Ramadan is furious about his dismissal from his jobs in Rotterdam and is taking the city to court. In his view, the decisions were politically motivated and inspired by the current wave of anti-Islamic sentiments in the Netherlands.

Boycott Israel

An Israeli comes to the painful conclusion that it's the only way to save his country.
By Neve Gordon
August 20, 2009 The Los Angeles Times

Israeli newspapers this summer are filled with angry articles about the push for an international boycott of Israel. Films have been withdrawn from Israeli film festivals, Leonard Cohen is under fire around the world for his decision to perform in Tel Aviv, and Oxfam has severed ties with a celebrity spokesperson, a British actress who also endorses cosmetics produced in the occupied territories. Clearly, the campaign to use the kind of tactics that helped put an end to the practice of apartheid in South Africa is gaining many followers around the world.

Not surprisingly, many Israelis -- even peaceniks -- aren't signing on. A global boycott can't help but contain echoes of anti-Semitism. It also brings up questions of a double standard (why not boycott China for its egregious violations of human rights?) and the seemingly contradictory position of approving a boycott of one's own nation.

It is indeed not a simple matter for me as an Israeli citizen to call on foreign governments, regional authorities, international social movements, faith-based organizations, unions and citizens to suspend cooperation with Israel. But today, as I watch my two boys playing in the yard, I am convinced that it is the only way that Israel can be saved from itself.

I say this because Israel has reached a historic crossroads, and times of crisis call for dramatic measures. I say this as a Jew who has chosen to raise his children in Israel, who has been a member of the Israeli peace camp for almost 30 years and who is deeply anxious about the country's future.

The most accurate way to describe Israel today is as an apartheid state. For more than 42 years, Israel has controlled the land between the Jordan Valley and the Mediterranean Sea. Within this region about 6 million Jews and close to 5 million Palestinians reside. Out of this population, 3.5 million Palestinians and almost half a million Jews live in the areas Israel occupied in 1967, and yet while these two groups live in the same area, they are subjected to totally different legal systems. The Palestinians are stateless and lack many of the most basic human rights. By sharp contrast, all Jews -- whether they live in the occupied territories or in Israel -- are citizens of the state of Israel.

The question that keeps me up at night, both as a parent and as a citizen, is how to ensure that my two children as well as the children of my Palestinian neighbors do not grow up in an apartheid regime.

There are only two moral ways of achieving this goal.

The first is the one-state solution: offering citizenship to all Palestinians and thus establishing a bi-national democracy within the entire area controlled by Israel. Given the demographics, this would amount to the demise of Israel as a Jewish state; for most Israeli Jews, it is anathema.

The second means of ending our apartheid is through the two-state solution, which entails Israel's withdrawal to the pre-1967 borders (with possible one-for-one land swaps), the division of Jerusalem, and a recognition of the Palestinian right of return with the stipulation that only a limited number of the 4.5 million Palestinian refugees would be allowed to return to Israel, while the rest can return to the new Palestinian state.

Geographically, the one-state solution appears much more feasible because Jews and Palestinians are already totally enmeshed; indeed, "on the ground," the one-state solution (in an apartheid manifestation) is a reality.

Ideologically, the two-state solution is more realistic because fewer than 1% of Jews and only a minority of Palestinians support binationalism.

For now, despite the concrete difficulties, it makes more sense to alter the geographic realities than the ideological ones. If at some future date the two peoples decide to share a state, they can do so, but currently this is not something they want.

So if the two-state solution is the way to stop the apartheid state, then how does one achieve this goal?

I am convinced that outside pressure is the only answer. Over the last three decades, Jewish settlers in the occupied territories have dramatically increased their numbers. The myth of the united Jerusalem has led to the creation of an apartheid city where Palestinians aren't citizens and lack basic services. The Israeli peace camp has gradually dwindled so that today it is almost nonexistent, and Israeli politics are moving more and more to the extreme right.

It is therefore clear to me that the only way to counter the apartheid trend in Israel is through massive international pressure. The words and condemnations from the Obama administration and the European Union have yielded no results, not even a settlement freeze, let alone a decision to withdraw from the occupied territories.

I consequently have decided to support the Boycott, Divestment and Sanctions movement that was launched by Palestinian activists in July 2005 and has since garnered widespread support around the globe. The objective is to ensure that Israel respects its obligations under international law and that Palestinians are granted the right to self-determination.

In Bilbao, Spain, in 2008, a coalition of organizations from all over the world formulated the 10-point Boycott, Divestment and Sanctions campaign meant to pressure Israel in a "gradual, sustainable manner that is sensitive to context and capacity." For example, the effort begins with sanctions on and divestment from Israeli firms operating in the occupied territories, followed by actions against those that help sustain and reinforce the occupation in a visible manner. Along similar lines, artists who come to Israel in order to draw attention to the occupation are welcome, while those who just want to perform are not.

Nothing else has worked. Putting massive international pressure on Israel is the only way to guarantee that the next generation of Israelis and Palestinians -- my two boys included -- does not grow up in an apartheid regime.

Neve Gordon is the author of "Israel's Occupation" and teaches politics at Ben-Gurion University in Beersheba, Israel.

Turkish Dam Loses European Creditors

August 7, 2009 NY times Online Edition
Defenders of archeology and the rights of Kurdish villagers may have trumped Turkey’s quest to build a massive hydroelectric dam.
In July, German, Swiss and Austrian creditors backed out of the $1.7 billion Ilisu dam project amid a flurry of protests.
The government-backed creditors claim Turkey failed to meet 80 percent of the roughly 150 contract obligations needed to bring the project up to World Bank standards.
This marks the second time the deal has been threatened. In 2001, local opposition groups and non-governmental organizations in Europe helped force a British-backed consortium to renege on the deal before a new German-led consortium, swayed by lucrative construction contracts, signed on to bankroll the dam in 2007.
But loud protest over Turkey’s inability to meet environmental standards, along with an inadequate plan for relocating over 11,000 villagers and protecting precious archeological sites — including the 10,000 year-old village of Hasankeyf — appears to have nixed the deal again.
“We had the impression that the Turkish government was playing a game with us a little bit,” said Erich Stather, state secretary of Germany’s Federal Ministry for Economic Cooperation. He said Turkish officials were vague about meeting contract obligations and made it impossible for his ministry to visit villages slated for flooding without a military escort.
Nonetheless, the Turkish government is pushing ahead with the 1,200 megawatt dam.
The environment minister, Veysel Eroglu, was quoted in a Swiss news report as saying the creditors’ decision was political. He pledged that, if forced, Turkey would bankroll the dam with its own money.
Turkey’s rapid industrialization is driving a flurry of new dams. Currently 148 dams are under construction and plans for 1,400 more are on the books, as a way of tripling the nation’s hydroelectric capacity.
In the past, Turkey has steamrolled over opposition to its major dam projects. But the forcible relocation of Kurdish citizens is a sensitive issue abroad. And according to Erkut Erturk, the campaign coordinator for Doga Dernegi, the leading Turkish opposition group against Ilisu, the European creditors also backed off in part because Turkey started construction without informing them.

Dogu Karadeniz elden gidiyor... resmen.

UNESCO tarafından Türkiye’nin tek ‘Biyosfer Rezerv Alanı’ ilan edilen Macahel Vadisi’nde ‘tehlike çanları’ çalıyor. Tüm Doğu Karadeniz’de olduğu gibi, Macahel Vadisi’ndeki derelerde de Hidroelektrik Santralı (HES) yapılmak isteniyor. Macahel’de EPDK’nın lisans verdiği HES sayısı sekiz.

net neutrality (the US)

Baskin Hoca yine yazmis...

demis ki:

Başbakan Erdoğan 11 Ağustos Salı günü TBMM’de mühim bir konuşma yaptı. Dedi ki: “Hayal gücünüzü zorlayın. Mesele büyümeden çözüme kavuşturulsaydı bugün Türkiye nerede olurdu”.

İlave etti: “Annenin ideolojisi yoktur, siyaseti yoktur, sağcılığı solculuğu yoktur. Yozgat’taki anne ile Hakkari’deki anne oğullarının başında aynı duayı ediyorsa, burada çok ciddi bir yanlış olduğu ortadadır”.

85 yıldır Ermeni ve Kürt sorunu gibi iki Zombi’yi gömme dolaplara tıkıştırmayı çözüm saymış bir ülkenin başbakanı söyledi bunları. Başbakanların söylediği, devleti hem hukuk hem tarih önünde doğrudan bağlar. Bu noktaya gelip dayanan yolların geri gidişi yoktur. Tek çare, ileri yürümektir. Bu yüzden çok önemli.

Üstelik, biz çok değil, daha birkaç sene önce ne başbakanlar gördük, “Devlet için kurşun atan şereflidir” diyerek faili meçhuller ortamında vatandaşın katlini tahrik eden. Ne bakanlar tanıdık, “Ermeni Dölü” diyerek bir seferde hem Ermenilere hem Kürtlere hakaret eden.

Muhalefet partileri bu cesareti nereden buluyor?

12 Ağustos Çarşamba gazetelerinde, yukarıdaki haberin komşusu iki haber daha vardı. ‘Önem’ini sürdürmeyi, ‘her tekere çomak sokmak’ olarak biçimlendiren CHP’li Baykal yine “Türk kimliği bizim milli kimliğimizdir” ezberini gözü kapalı okuyor, MHP’li Bahçeli ise “Vatana ihanet bu! Sonu Yüce Divan’dır!” diye tehdit ediyordu.

İktidar partisinden ikisine de davetiye gitmişti, ikisi de “AKP bizim kapımıza gelmesin, kovalarız!” diye cevap yollamıştı.

Şu anda, Kürt meselesinin çözümü için hem dış hem de iç ortam nihayet oluşmuş durumda. Irak’ta yenilen ABD çekiliyor, Obama’yla birlikte bölgede bir barış ve istikrar havası esiyor. İçeride kırk bin levent gencin acısı yüreklere oturmuş. “Askere gitmiş, dönememiş’ gençlerin anaları geliyor, ‘cezaevine girmiş, çıkamamış veya dağa çıkmış, inememiş” gençlerin analarıyla Diyarbakır’da buluşuyor, kucaklaşıyor, birlikte ağlıyorlar. JİTEM’in faili malum cinayetleri ardı ardına ortalığa saçılırken.

Böyle bir ortamda bu iki muhalefet partisi bunları söyleyecek cesareti nereden buldular? Çünkü öyle bir ortama girildi ki, 25 yıldır fışkıran kanın devam etmesini savunmak bunlara oy falan kazandırmaz artık. Millet usandı.

Ben size söyleyeyim nereden. AKP’nin tutarsızlığından. Sadece son bir aylık gazete haberlerinden birkaçını vereceğim:

1) Panzerlere taş atan sübyanlara, çocuk mahkemeleri yerine ağır cezalarda yüzlerce yıl hapis veriliyor, yasayı değiştirip bu rezaleti durduran yok.

2) Ergenekon’un generalleri sürekli “temaruz” halinde. Yani, “Bilmemnerem ağrıdı” deyince tahliye ediliyor, sonra da dipçik gibi ortalıklarda dolanıyor. Ama damak kanseri Güler Zere hâlâ içeride. Gatakulliye engel olamıyoruz bari eşitliği sağlayalım, diyen yok.

3) TCDD kampında içki yasaklanıyor (10.07.09), Gn.Md. Süleyman Karaman demeç veriyor: “Yasak yok, sadece satış yapılmıyor. İsteyen dışarıdaki büfelerden alır, içer”.

Vali benim işememe ne karışır?

4) Ordu valisi, “İtikada terstir” diye cami helalarındaki pisuarları kaldırtıyor (08.08.09).

5) Cezaevindeki çevirmene İspanyolca dergi yasağı konuyor (09.09.09). Gerekçe: “Türkçe dışında farklı bir dilde” olması. Yabancı dil bilenleri içeri atıp, Türkçeyi bile bozuk yazan kişileri başlarına gardiyan dikiyoruz.

6) Muğla İl Genel Meclisi, Darbecibaşı K. Evren’in adının okul ve caddelerden kaldırılması için tavsiye kararı alıyor, vali reddediyor (10.08.09).

Aklı başında bir hükümet, hele de böylesine zor ve önemli bir reforma giriştiyse, demokrat kamuoyunu arkasına almak zorundadır. Tutarsızlıkları asgariye indirir, hatta bitirir. Fakat bu saçmalıkların hiçbirine soruşturma açılmıyor.

Ama, “Kaymakamın dansözlü vedasına jet soruşturma” açılıyor (11.08.09).

7) Devam edelim. Üniversite zammını protesto eden 14 genç gözaltına alınıyor (12.08.09). İki gün önce de, TOKİ inşaatlarında çalışan ve paralarını alamayan 7 işçi, sabah saat 06.15’te şantiyeyi basan polisler tarafından yataklarından uyandırılmış ve gözaltına alınmıştı. Oysa, tam bir ay önce Topkapı Sarayı’nda klasik müzik konserini basan Alperenler’den gözaltına alınan olmamıştı.

8) Hepsini bir kenara bırakınız, “Kürt müziğinin Ermeni asıllı efsanevi sesi” Aram Tigran’ın Diyarbakır’a gömülme vasiyetine İçişleri Bakanlığı izin vermiyor (12.08.09).

İşte, canım ciğerim Hrant’ın dediği kelimesi kelimesine buydu: “Evet, Ermeni olarak bu topraklarda gözümüz var! Ama, alıp götürmek için değil, gelip altında yatmak için…”

Gerekçesi: “Türk vatandaşı olmayan kişilerin Türkiye’de gömülmesini öngören yasal bir düzenleme yok”. Peki, gömülmelerini yasaklayan bir düzenleme var mı? O kadar Alman, Alanya’da nereye gömülüyor?

Kaldı ki, pratik açıdan düşünüldüğünde, Kürt ve Ermeni sorunlarını nihayet çözmeye soyunmuş bir iktidar için, samimiyetini ispat bâbında bundan daha büyük bir fırsat olabilir miydi? Ölmüş bir sanatçının gelip de Türkiye’de yatmak istemesi gibi insanî bir olaya karşı çıkmaya, hangi muhalefetin gücü yeterdi?

Bunu bile reddeden bir iktidarın, “Farklılıklar zenginliğimizdir” demesi yeterli mi?

Muhalefet böyle iktidarı bulunca, vurur

Yılların Zombilerini artık gömmeye niyetlenmek tarihsel bir olay. Ama, dökülmüş ve dökülecek kanları siyasi ticaret mevzuu yapmaya hazır olanların aportta beklediği bir ortamda tutarlı, hukuka/adalete saygılı ve demokrat değilsen, bu reformlar için gerekli kamuoyu gücünü arkana yeterince alamazsın.

Devleti kubura düşüren valiye soruşturma açmaz da, vatandaşla iki kadeh içen kaymakama açarsan, alamazsın.

Güler Zere’yi içeride ölmeye mahkum edersen, sabi sübyanlara “örgüt”ten yüzlerce yıl vermeyi mümkün kılan mevzuatı hâlâ yürürlükte tutarsan, yevmiyesi içeride kalan işçileri gözaltına aldırırsan, alamazsın.

Türkiye’nin 85 yıldır boşaltamadığı bağırsaklarını Ergenekon davası sayesinde boşaltmasını sağlayacağına inandırmakta zorlanırsın insanları. Kan ticareti yapanların ekmeğine bal sürdüğünle kalırsın.

O zaman, olan Türkiye’ye olur. Çünkü bugüne kadar bu rezillikleri ortadan kaldırmaya cesaret eden parti gelmedi. Şimdi AKP tutarsızlıktan yarı yolda kalırsa eğer, o zaman hepimize yazıklar olur.

Kürt sorununu çözmenin önkoşulu demokrasi sorununu bitirmektir. Oradan başlamalı.

Politics Explained

I know this is an old joke, but it has been expanded by the iiluminati site. Enjoy...

FEUDALISM: You have two cows. Your lord takes some of the milk.

PURE SOCIALISM: You have two cows. The government takes them and puts them in a barn with everyone else's cows. You have to take care of all of the cows. The government gives you as much milk as you need.

BUREAUCRATIC SOCIALISM: You have two cows. The government takes them and put them in a barn with everyone else's cows. They are cared for by ex-chicken farmers. You have to take care of the chickens the government took from the chicken farmers. The government gives you as much milk and eggs as the regulations say you need.

FASCISM: You have two cows. The government takes both, hires you to take care of them and sells you the milk.

PURE COMMUNISM: You have two cows. Your neighbors help you take care of them, and you all share the milk.

RUSSIAN COMMUNISM: You have two cows. You have to take care of them, but the government takes all the milk.

CAMBODIAN COMMUNISM: You have two cows. The government takes both of them and shoots you.

DICTATORSHIP: You have two cows. The government takes both and drafts you.

PURE DEMOCRACY: You have two cows. Your neighbors decide who gets the milk.

REPRESENTATIVE DEMOCRACY: You have two cows. Your neighbors pick someone to tell you who gets the milk.

BUREAUCRACY: You have two cows. At first the government regulates what you can feed them and when you can milk them. Then it pays you not to milk them. Then it takes both, shoots one, milks the other and pours the milk down the drain. Then it requires you to fill out forms accounting for the missing cows.

PURE ANARCHY: You have two cows. Either you sell the milk at a fair price or your neighbors try to take the cows and kill you.

LIBERTARIAN/ANARCHO-CAPITALISM: You have two cows. You sell one and buy a bull.

SURREALISM: You have two giraffes. The government requires you to take harmonica lessons.

Ezra Nawi will be trialed again...

Ezra tried to stop a military bulldozer from destroying the homes of Palestinian Bedouins in the South Hebron region. These homes and the families who live in them have been under Israeli occupation for 42 years. They still live without electricity, running water and other basic services. They are continuously harassed by Israeli settlers and the military.
The Jewich Voice for Peace would like to continue their support for Nawi: You can sign the petition here and find further info here.

Endgame'in Önermeleri

Kaynak: Endgame

Birinci Önerme: Uygarlık sürdürülebilir değildir ve asla sürdürülebilir olamaz. Bu aynı şekilde endüstriyel uygarlık için de geçerlidir.
İkinci Önerme: Geleneksel topluluklar, yok edilmedikleri sürece topluluklarının dayandığı kaynakları çoğu kez gönüllü bir şekilde satmaz veya terk etmezler. Ayrıca diğer kaynakların – altın, petrol, vs. – çıkartılabilmesi için topraklarına zarar verilmesine isteyerek izin vermezler. Bu kaynakların çıkartılmasını isteyenler, bu nedenle, geleneksel toplulukları yok etmek için ellerinden gelebilecek her şeyi yaparlar.
Üçüncü Önerme: Yaşam tarzımız – endüstriyel uygarlık – ihtiyaçlara dayanır. Devamlı ve yaygın şiddet olmadan çok hızlı bir şekilde çökecektir.
Dördüncü Önerme: Uygarlık açık bir şekilde tanımlanmış ve yaygın olarak kabul edilmiş ancak çoğu kez açıkça ifade edilmemiş hiyerarşiye dayanır. Hiyerarşide üstte olanların alttakilere uyguladığı şiddet hemen hemen her zaman görünmez, yani, fark edilmezdir. Fark edildiğinde ise, tümüyle rasyonelleştirilir. Hiyerarşinin altında yer alanların üsttekilere uyguladığı şiddet düşünülemez. Bu şiddet gerçekleştiğinde ise şok, korku ve kurbanların fetişleştirilmesiyle ilişkilendirilir.
Beşinci Önerme: Hiyerarşide üstte olanların mülkiyeti alttakilerin yaşamlarından daha değerlidir. Hiyerarşinin üstündekilerin, hiyerarşinin altındakileri yok ederek veya hayatlarını ellerinden alarak kontrol ettikleri mülkiyet miktarını arttırmaları – alışılmış dilde, para kazanmaları – kabul edilebilir. Buna üretim denir. Alttakiler üsttekilerin mülkiyetine zarar verirse, üsttekiler alttakileri öldürebilir veya hayatlarını yok edebilir. Buna adalet denir.
Altıncı Önerme: Uygarlık ıslah edilemez. Bu kültür makul ve sürdürülebilir bir yaşam tarzına doğru gönüllü bir şekilde dönüşüme uğramayacaktır. Eğer onu durduramazsak, uygarlık insanların büyük çoğunluğunu perişan hale getirecek ve (uygarlık, ve de muhtemelen gezegen) çökene kadar gezegenin dengesini bozmaya devam edecektir. Bu bozulmanın etkileri uzun bir süre insanlara ve insan olmayan varlıklara zarar vermeye devam edecektir.
Yedinci Önerme: Uygarlığın çökmesini ne kadar çok beklersek – veya uygarlığı kendimiz alaşağı etmeden önce ne kadar çok beklersek – çöküş o kadar daha savruk olacaktır. Bu sürede ve daha sonrasında yaşayan insanlar ve insan olmayan varlıklar için her şey çok daha kötü olacaktır.
Sekizinci Önerme: Doğal dünyanın gereksinimleri ekonomik sistemin gereksinimlerinden çok daha önemlidir.
Sekizinci Önermenin başka bir şekli: Dayandırıldığı doğal topluluklardan yararlanmayan tüm ekonomik veya sosyal sistemler sürdürülemez, ahlâksız ve aptalcadır. Sürdürülebilirlik, ahlâk ve akıl (ve de adalet) bu tarz ekonomik ve sosyal sistemlerin parçalanmasını, ya da en azından topraklarınıza zarar verilmesine engel olunmasını gerektirir.
Dokuzuncu Önerme: Açıkçası her ne kadar bir gün günümüzdekinden çok daha az insan olacaksa da, nüfustaki bu azalmanın meydana gelebileceği (ya da bu dönüşüme başvurmayı seçtiğimiz dirençsizlik veya eyleme bağlı olarak elde edilebileceği) pek çok yol vardır. Bu yollardan bazıları aşırı şiddet ve yoksunlukla tanımlanacaktır: nükleer kıyamet, örneğin, hem nüfusu hem de tüketimi düşürecektir, ancak bunu korkunç bir şekilde yapacaktır; aynı şey çöküşü takip edecek aşırılığın devamı için de geçerlidir. Daha az şiddetle tanımlanabilen başka yollar da vardır. Bununla beraber, bu kültürün hem insanlara hem de doğal dünyaya karşı uyguladığı günümüzdeki şiddet seviyeleri dikkate alındığında, nüfus ve tüketimdeki düşüşler ister istemez şiddet içereceklerinden değil de şiddet ve yoksunluk olağan hale geldiğinden, nüfus ve tüketimde şiddet ve yoksunluğu içermeyen düşüşlerden bahsetmek mümkün değildir. Yine de nüfus ve tüketimi düşürmenin bazı yolları, hâlâ şiddetli olsalar da, kaynakların fakirden zengine doğru (çoğu kez zorla) akışının sebep olduğu ve gerekli kıldığı günümüzdeki şiddet seviyelerini azaltmayı kapsayacaktır. Elbette doğal dünyaya karşı uygulanan günümüzdeki şiddette de bir azalmayla işaret edilecektir. Kişisel ve kolektif olarak devam eden ve belki de uzun dönem dönüşüm süresince meydana gelen bu şiddetin hem miktarını azaltabilir hem de karakterini yumuşatabiliriz. Veya belki de yapamayız. Ancak şu kesindir ki: bu konuya aktif bir şekilde yaklaşmazsak – kötü durumumuz ve bu durumla ilgili ne yapacağımız hakkında konuşmazsak – şiddet hiç şüphesiz çok daha şiddetli, yoksunluk çok daha aşırı olacaktır.
Onuncu Önerme: Bir bütün olarak kültür ve onun çoğu üyesi çıldırmıştır. Kültür bir ölüm dürtüsüyle, hayatı yok etme dürtüsüyle güdülüyor.
On birinci Önerme: Başından beri, bu kültür – uygarlık – bir işgal kültürü olmuştur.
On ikinci Önerme: Dünya üzerinde zengin insan yoktur, fakir insan da yoktur. Sadece insanlar vardır. Zenginler bir değeri olduğu iddiasında bulundukları çok fazla yeşil kâğıt parçalarına sahip olabilirler – ya da farz edilen zenginlikleri çok daha soyut olabilir: banka bilgisayarlarındaki sayılar – ve fakirler bu kâğıt parçalarına sahip olmayabilirler. Bu “zenginler” toprağın sahibi olduklarını iddia ederler ve “fakirler” çoğu kez aynı iddiada bulunma hakkından mahrum edilir. Polisin asıl amacı çokça yeşil kâğıt parçalarına sahip olanların kuruntularını yerine getirmektir. Yeşil kâğıtları olmayanlar genelde hemen hemen yeşil kâğıtlara sahip olanlar gibi hızla ve tümüyle bu kuruntulara sahip olurlar. Bu kuruntular gerçek dünyada beraberinde çok büyük sonuçlar getirirler.
On üçüncü Önerme: Gücü elinde tutanlar zor ile yönetirler, ve illüzyonlarla ilişkimizi ne kadar erken kesersek, en azından ne zaman ve nerede direnip direnmeyeceğimiz hakkında makul kararlar almaya başlayabiliriz.
On dördüncü Önerme: Doğumdan itibaren – ve muhtemelen ana rahminden itibaren; ancak bununla ilgili nasıl delil göstereceğimden emin değilim – bireysel ve kolektif olarak hayattan, doğal dünyadan, yabanıldan, vahşi hayvanlardan, kadınlardan, çocuklardan, bedenlerimizden, duygularımızdan, kendimizden nefret edecek şekilde kültürlendik. Eğer dünyadan nefret etmediysek, onun gözlerimizin önünde yok edilmesine izin veremezdik. Eğer kendimizden nefret etmediysek, evlerimizin – ve bedenlerimizin – zehirlenmesine izin veremezdik.
On beşinci Önerme: Sevgi, pasifizm demek değildir.
On altıncı Önerme: Aslolan maddi dünyadır. Bu, ruhun var olmadığı anlamına gelmez, ne de maddi dünyanın her yerde olduğu anlamına gelir. Ruh bedenle birbirine karışıktır. Ayrıca gerçek eylemlerin gerçek sonuçları vardır. Bizleri bu karışıklıktan çıkarması için İsa'ya, Noel Baba'ya, Büyük Anne'ye veya Paskalya Tavşanı’na itimat edemeyiz. Bu karmaşıklık tanrının kaşlarını oynatması değil gerçekten bir karmaşıklıktır. Bu karışıklıkla kendi başımıza yüzleşmek zorundayız. Dünyada olduğumuz zaman boyunca – öldükten sonra başka bir yere gidip gitmesek de, ve burada yaşamaya mahkum edilip edilmesek de – Dünya esas gayedir. Önceliklidir. Evimizdir. Her şeydir. Bu dünya gerçek ve öncelikli değilmiş gibi düşünmek veya hareket etmek ahmakçadır. Hayatlarımızı gerçekmiş gibi yaşamamak aptalca ve acınası bir durumdur.
On yedinci Önerme: Kararlarımızı, eylemlerin bu iradeden ortaya çıkıp çıkmadığına, tarafsız gözlemcileri veya Amerikan halkını korkutup korkutmayacağına dayandırmak bir hatadır (veya belki de inkârdır).
On sekizinci Önerme: Günümüzdeki benlik duygumuz günümüzdeki enerji ve teknoloji kullanımımızdan daha sürdürülebilir değildir.
On dokuzuncu Önerme: Kültürün problemi her şeyden önemlisi doğal dünyanın kontrolünün ve suistimal edilmesinin savunulabilir olduğu inancında yatar.
Yirminci Önerme: Bu kültür içerisinde ekonomi – topluluğun refahı, ahlâk, etik, adalet, hayatın kendisi değil – sosyal kararları yönlendirir.
Yirminci Önermenin düzenlenmiş hali: Sosyal kararlar ilkin (ve çoğu kez yalnızca) bu kararların karar alıcıların ve onlara hizmet edenlerin mali servetlerini arttırıp arttırmayacağı temelinde belirlenir.
Yirminci Önermenin yeniden düzenlenmiş hali: Sosyal kararlar ilkin (ve çoğu kez yalnızca) bu kararların karar alıcıların ve onlara hizmet edenlerin gücünü arttırıp attırmayacağı temelinde belirlenir.
Yirminci Önermenin yeniden düzenlenmiş hali: Sosyal kararlar ilkin (ve çoğu kez yalnızca) hemen hemen tümüyle karar alıcıların ve onlara hizmet edenlerin hiyerarşinin altındakiler pahasına güçlerini ve/veya maddi servetlerini büyütmelerine yetkileri olduğu inancı üzerine kurulur.
Yirminci Önermenin yeniden düzenlenmiş hali: Eğer esas anlamını kavrarsanız – eğer geride bir anlam kaldıysa – sosyal kararlar ilkin bu kararların vahşi doğayı kontrol etmenin veya yok etmenin sonuçlarına ne derece iyi hizmet ettiği temelinde belirlenir.

Israel chides Dutch over human rights group

expatica.com

"The Israeli embassy in The Hague submitted a formal complaint against the Dutch government over its financing of a human rights group, reports Israeli newspaper Haaretz.
The group, Breaking the Silence, allows members of Israel’s armed forces to give anonymous testimony about their wartime experiences. It recently published a controversial report which alleged that Israeli military personnel had committed war crimes during the recent conflict in the Gaza Strip. After the report was released, the names of the organisation’s financial backers, including the British and Dutch embassies in Israel, were made public in various Israeli media.

Dutch foreign minister Maxime Verhagen was not aware of the subsidy paid to Breaking the Silence, because the amount in question was EUR 5.00 under the relevant limit, according to Haaretz. The Dutch embassy in Tel Aviv gave the organisation a total of EUR 19,995. If the subsidy were EUR 5.00 more, it would have required government approval in The Hague. The Dutch foreign ministry has yet to respond to the Israeli claims."

This is a lovely bit of news. Despite the official foregin policy (namely to appease anything Israel does) some people down in Tel Aviv are actually being idealistic and consciencous. Lovely... Could the great blackmail of the last 50 years be brought to an end? I don't think so: Even the way this newspaper clipping is written ("alleged") shows how careful the wording must be. I expect Verhagen to plead innocent very soon.

boykot

URL (turkce)

quotE of the day